راهب /rɒːheb/ Noun

English
monk
中文
僧人

Example

  • راهبِ بندیکتین روزهایش را وقف نیایش و مطالعه می‌کرد. (زاهدِ بندیکتین / مردِ گوشه‌گیر)
  • The Benedictine monk spent his days in prayer and study.
  • راهب (Rāheb) بار مذهبی قوی‌تری دارد.