verontwaardiging [ˈaʊtˌreɪdʒ] Noun

English
outrage
中文
愤慨

Example

  • De uitspraken van de CEO veroorzaakten publieke **verontwaardiging** (grote ergernis / publieke woede / morele verontwaardiging) op Twitter.
  • The judge's remarks caused public outrage.
  • Hier is 'verontwaardiging' de meest neutrale en gangbare keuze.